Vandaag zijn de papieren getekend voor het nieuwe huis in Roemenixeb. De kamers zijn toebedeeld aan de kinderen, ons en de logeerkamer is ook al bepaald….. De boot, of mooier gezegd, het schip is via een aantal Chinese havens via port klang in Maleisixeb eindelijk onderweg via de Indische oceaan naar de hoorn van Afrika. We hopen dat onze spulletjes veilig langs de piratenboten in de golf van Aden worden geloodst en door de rode zee en de middellandse zee uiteindelijk aankomen in de zwarte zee.

Nu onze spullen niet meer op in de Chinese wateren zijn, onze huis in China alweer is doorverhuurd, Arne officieel al in Boekarest werkt. De kinderen op de Roemeense internationale school zijn ingeschreven en we een nieuw huis hebben in Roemenixeb, lijkt het me verstandig om dit blog definitief te stoppen. Maar we gaan uiteraard door met bloggen maar dan nu op Draculadaily

Bijna 17.000 keer is Gloetjes in de afgelopen 4 jaar bezocht. Er zijn in totaal 477 verhalen uit mijn pen gevloeid en is 792 keer een reactie op gekomen. Ik heb een aantal mensen door het blog leren kennen en ik heb zelfs mede dankzij het blog bezoek gehad van een oud-collega uit Nederland. Die wist dat ik een blog had en zo drie dagen later met de kinderen en schoonmoeder bij ons aan de pannenkoeken zat.

Zxe0i jixe0n, ??, tot ziens

Eindelijk kunnen we even relaxen na een paar hectische weekjes. Het resort van de familie Weeder is uitermate kinderproof. Je kunt er je trekker rijbewijs halen, springen op de trampoline, spelen in de speeltuin, met de hond spelen en de paardjes voeren. Een paradijs voor de kinderen dus.

Paardjes voeren met opa

Maar je kunt ook lekker rennen bij de paddenpoel

Eindelijk kunnen we even relaxen na een paar hectische weekjes. Het resort van de familie Weeder is uitermate kinderproof. Je kunt er je trekker rijbewijs halen

De laatste weken waren vrij hectisch. We zitten midden in de verhuizing naar Roemenie. Alle dozen zijn in twee dagen ingepakt en zijn op drie vrachtwagen verscheept naar een groot pakhuis. Bijna alles kon mee in de 40ft container, met een inhoud van 60m3. We moesten alleen de wasmachine en de droger achterlaten. Maar ja, die stonden toch al 4 jaar in de garage. Ongebruikt. Wel hebben ze al een redelijk deel gezien van de wereld. Van Nederland naar Noorwegen en toen naar China, misschien is het maar beter dat ik ze heb verkocht voor 15 euro aan een dame van het verhuisbedrijf.

Gelukkig mocht de rest allemaal mee. Ook onze "antieke" spullen waren niet zo oud dat ze bij het cultureel erfgoed van China behoorden. Twee weken voor de verhuizing is alles geinspecteerd. Alle oude spullen kregen een zegel en mochten allemaal worden uitgevoerd. Gelukkig maar. Ik was nog een beetje bezorgd dat we onze Mongoolse kastjes uit 1917 niet mee mochten nemen of onze oude buddha. Maar ook op dit oude standbeeld zit een zegel (op de rechterhand).

Nadat alle rekeningen waren betaald mocht de verhuiswagen er pas in. Tja, ze zijn toch een beetje bang dat je China ontvlucht en nooit meer terugkomt om je rekeningen te betalen. Goed, uiteindelijk na alle afscheidsborrels, alle laatste keren kickboksen alle lunches, de laatste shoppingtrips was het eindelijk zondag, de 1e inpakdag.

De inpakkers, ongeveer 10 man (en een enkele vrouw) pakken in een razend tempo de spullen in op zondag.Tegen de afspraken in konden ze niet op maandag. Dat was een topdag en ze hadden niet voldoende personeel, dus op maandag konden wij alvast de benedenverdieping schoonmaken en lekker zwemmen met de kinderen.

Hier zijn ze druk bezig in de kamer van Fenna. Werkelijk alles gaat in een doos. Van bank tot bed en van kleding tot kast.

De kinderen mochten af en toe ook even komen kijken. Oma zorgde goed voor ze. En ook alle mensen die om een of andere reden ook bij de verhuizing betrokken waren speelden met Bente, Joost en Fenna

 Maar lege dozen zijn ook prima om je te vermaken….

Fenna oefent hier alvast voor dakloze, slapen in een doos. Gelukkig hebben we onderdak gevonden bij opa en oma in Rooi.

Buiten worden de zware dingen in een houten 'krat" verpakt. Volgens goed Chinees gebruik zijn er 1 of twee mensen die werken en de rest kijkt toe of het goed gaat. Joost oefent hier alvast in toezicht houden.

De dozen worden in houten containers geladen. Op zondag zat alles in een grote container. En op dinsdag hadden we deze houten dingen. De eerste vrachtwagen is vol, de tweede vrachtwagen staat erachter.

Zo'n vrachtwagentje is ongeveer zo groot. Mijn moeder houdt het bord bij. Iedere doos heeft een nummer en als er een doos in de container gaat, moet dit worden genoteerd.

Voor we definitief de deur voor het laatst op slot draaiden hebben we nog een kleine ceremonie gehouden. Ik, oma en de kinderen zijn in de hal gaan staan in een kringetje, hebben elkaars handen gepakt en op ons allerallerhardst geschreeuwd: "bye, bye house".

De container gaat op 13 juli op de boot en volgens de "dienstregeling" komt de boot op 18 augustus aan in Boekarest. Dan hopen we dat het nog maar een paar dagen duurt voor we alle ruim 300 dozen weer kunnen (laten) uitpakken. 5 juli ga ik naar Boekarest om huizen te kijken met Arne. Hij is al ruim twee weken in Boekarest aan het werk. Ik kijk er dus naar uit om hem te zien en eens rond te kijken in mijn nieuwe leven. Want op dit moment hang ik een beetje tussen twee levens in. Althans zo voelt dat.

Bijna is het zover. Ons vertrek komt steeds dichterbij. We tellen met zijn allen af:

Nog 1,5 dagen school voor Bente en Joost
Nog twee dagen tot we onze auto verkopen en onze chauffeur ons gaat verlaten
Nog 17 dagen tot ik, de kinderen en mijn moeder naar Nederland vertrekken
Nog 4 dagen school voor Fenna
Nog 1,5 dag voor mijn moeder komt 
Nog 7 dagen voor Arne naar Boekarest vertrekt en niet meer terugkeert naar China
Nog 4 dagen tot ons afscheidsfeest
Nog 13 dagen tot de inpakkers komen
Nog 22 dagen tot ik naar Roemenixeb vlieg om met Arne huizen te kijken

En er zijn nog tal van dingen die we moeten doen voor we definitief kunnen verhuizen. In ieder geval zijn Arne en ik vandaag gaan shoppen. Nog een tafelkleed gekocht, wat schoenen op de kop getikt en nog een leuk uurwerkje voor om de pols aangeschaft. En twee heel dikke winterjassen, gepast terwijl het buiten 35 graden was. Nog wat kettingen en armbandjes gekocht.

We gaan nog foto's nemen, naar de tandarts, sleepovers houden, medical check-up doen, de nieuwe bekleding voor de banken moet nog komen, er moeten nog dingen naar de stomerij worden gebracht. De nieuwe kleren moeten nog worden gemaakt door de kleermaker. Dvd's moeten worden omgezet. Meubeltjes weggeven aan diverse mensen. Nog een keer wat spullen brengen naar de charity shop the roundabout. Nog een paar keer sporten. Nog een paar keer zwemles, nog een paar keer martial arts voor de kinderen. Bankrekeningen opzeggen, telefoonrekening eindigen, adreswijzigingen schrijven. En ongetwijfeld ben ik nog 1001 dingen vergeten.

Gelukkig begint over 25 dagen onze vakantie. Twee weken in Zeeland. Over 38 dagen start Arne definitief in Boekarest. Wanneer de rest van de familie volgt is nog niet helemaal duidelijk……

 
Oh ja, en dan ergens in de afgelopen weken is Joost zijn tand verloren, de nieuwe zit er al. Verder zijn er nog geen aanwijzingen dat hij binnenkort nog meer tanden gaat wisselen. Wij hopen allemaal dat Joost net zo'n mooi gebit terugkrijgt als hij al had. Want die glimlach van hem was onweerstaanbaar.

Zo en na een heleboel geblog zijn we dan echt bij de dag van vandaag aangekomen. Vandaag was het erg druk. Bente had sportdag, Joost splashday en een end of year party. Ook heb ik vandaag mijn eerste planten weggegeven en een gesprek gehad met de huisbaas, die vertrekt voor wij hun huis verlaten. Dat laatste geeft de nodige problemen aangezien onze spullen de compound niet mogen verlaten als zij geen officiele toestemming heeft gegeven.

Sportdag. Het jaarlijkse evenement voor Kindergarten en grade 1 stond op het programma. Het was al erg warm toen de kids om 9 uur begonnen. Ik denk zo'n 28 graden, maar gelukkig is daar rekening mee gehouden want veel van de spelletjes hadden iets met water.

 
Hier zitten alle kinderen te wachten onder de tenten. Ze krijgen uitleg over de spelletjes.

 
Bij het eerste spelletje moet je zoveel mogelijk ballen in het doel trappen. Bente haalt hier de bal terug die zojuist uit het doel is geketst. De teams bestaan uit kinderen van diverse klassen, zowel uit kindergarten als uit grade 1.

 
Bente in actie over een horde, aan het einde moet ze zich in een zwembad storten vol water en ballen. En zo snel mogelijk een bal mee terug nemen.

Na een half uurtje Bente aanmoedigen ben ik bij de splashparty van Joost gaan kijken

Daar stond de hele ochtend in het teken van water. Hier is Joost water aan het gieten in een prachtige constructie van flessen en buizen. Zelf gemaak tdoor de kids.

 
Ook hier was de waterglijbaan de beste attractie. Joost steekt overal bovenuit. Wie durft nu te beweren dat Hollanders niet lang zijn?

 
Joost poseert maar al te graag met zijn vriendjes. Si Kai helemaal links is een van zijn beste maatjes.

 
En hier met zijn Nederlandse vriendinnetje en klasgenootje, Vien

En Joost nog even in zijn eentje genietend

 
En eenmaal aangekleed is Joost nog steeds aan het genieten. Tijd voor mama om weer even terug te gaan naar de prijsuitreiking van de sportdag bij Bente en daar de snack mee te pikken. Vervolgens weer snel terug om bij de end-of year-party van Joost aan te haken. Met spelletjes, activiteiten en een afscheid van Joost.

 
Een van de activiteiten was bloemschikken, Joost was erg in zijn schik hiermee. Hij heeft voor mama een mooi potje bloemen gemaakt.

Hier krijgt Joost een boekje dat is gemaakt door de hele klas. Als afscheid. Pffff, wat ben ik slecht in afscheid nemen, zelfs nu Joost morgen gewoon weer naar school gaat. Ik was blij dat ik me bezig kon houden met foto's maken, met een brok in mijn keel dat wel. Ben benieuwd hoe lang ik het droog houdt.

Gelukkig kon ik nog even wat stoom afblazen tijdens het kickboksen. Mijn partner had het zwaar te verduren vandaag.

Soms doen de dames wel eens gek. Zoals deze keer. Een lunch met een aantal goede vriendinnen van mij. Vooraf een heerlijke risotto en als hoofdgerecht een kipfilet gerold in gerookt spek. Toe een Indiaans nagerecht, iets wat aan de zoete kant wat mij betreft.

 
Op de foto zie je Fenna onderin, links van haar een kindje van een bezoeker van iemand, daarnaast zit Sheila, vers uit de UK en pas een paar maanden in China, daarnaast zit Talu uit India, Fiona uit de UK, Shala uit Australie, haar schoonmoeder en Bee.

 
Volgens goed gebruik op de WAB, de school van Bente en Joost is er ieder jaar een leavers ceremony. Het hele gezin kan dan officieel afscheid nemen van hun school en je inschrijven voor het alumni netwerk, waar je niet voor afgestudeerd hoeft te zijn.

Ook is er een officiele toespraak van de directeur en krijgen de kinderen een leuk presentje mee. Oh, ja en je gaat ook nog op de foto. Voor in het archief, zeg maar. Deze foto wordt ook volgende week tijdens de laatste assembly getoond. Daarover volgende week vast meer. En het hoogtepunt voor de kinderen is natuurlijk de enorme taart van 1×2 meter ongeveer.

 
Ook Fenna had wel zin in een tweede stukje taart

Na de leavers ceremony, was het tijd voor de WAB fun fair. Een dagje plezier met veel water, spelletjes en eten voor het hele gezin.
Een van de hoogtepunten van de funfair is de waterslide. Een plastic mat op de grond waar water en sop op worden gegooid. Hier is Joost in actie

 
En Bente kon natuurlijk niet achterblijven. Uiteraard lopen alle kinderen in hun badkleding, want het was al rond de dertig graden.

 
Hier het bekende Chinese appelhappen-maar-dan-met-stokjes. Joost is er na vier jaar aardig vaardig in.

 
Ook het wereldberoemde toiletrolwerpen stond op de lijst van spelletjes. Fenna vond het erg grappig.

 
En er was ook nog een springkussen en nog veel veel veel meer

Het is alweer een tijdje geleden dat Joost zijn kwaliteiten kon laten zien op het toneel. Weken hebben de vier- en vijfjarigen zich voorbereid op deze grote dag. Twaalf ouders zaten met camera op scherp te wachten tot de show zou beginnen.

We hadden al goed geoefend op de tekst van Joost: "We love drama and pretending to be" Zelfs na een paar weken weet ik de tekst nog uit mijn hoofd. Het was een grootse show, met muziek, zang, dans en theater en zelfgemaakte maskers. Het hele verhaal staat ook op video, leuk voor later zullen we maar zeggen.

 
Alle kinderen droegen die dag zwarte kleding. Rechts op de foto zie je de performing arts teacher die alles in elkaar heeft gedraaid. Ook is de hele dag op de video gezet door de professionele camera man van de WAB. Hier voeren ze een muziekstuk op met behulp van kleine slaginstrumenten. Joost had veel plezier vooral toen ze gekke bewegingen gingen maken zoals roeren in de holle zijkanten of tandenpoetsen met de stokjes.

 
Dit is al bijna aan het einde van de show. De kinderen hebben maskers gemaakt met dieren erop en mogen helemaal alleen op het podium hun dierendans uitvoeren. Joost had gekozen voor een uilenmasker. Op een stuk klassieke muziek liep hij vol trots op het podium.